Skip to content
29 ខែ​មីនា 2012 / ស្នាមញញឹម

មួយចំណុចដែលខ្ញុំចូលចិត្ត

ខ្ញុំស្រឡាញ់ពេញចិត្តតែមួយចំណុចនេះទេដែលខ្ញុំចង់បង្ហាញអំពីរឿងហ្គេយ៍របស់ខ្ញុំ៖

… «ប៊ីដេកននៀលលើកម្រាលដោយសម្លឹងមើលទៅប្រអប់កែវរាងបួនជ្រុងស្មើមានព័ណ៌ថ្លាយង់នៅចំពីមុខ ដោយទឹកមុខញញឹមញញែម ផ្អៀងផ្អងមើល រួចខ្សឹបៗម្នាក់ឯង៖

– ខ្ញុំបន់ស្រន់សូមឱ្យឯងក្លាយជាសត្វចម្លែកដែលល្បីល្បាញជាងគេបំផុតក្នុងលោកនេះ បើមិនអីចឹងទេការ ចំណាយប្រាក់របស់ខ្ញុំដើម្បីទិញកែវស្អាតដាក់ឯងនេះពិតជាអស់ឥតអំពើហើយ។ …តើឯងអាចក្លាយទៅជា សេះសមុទ្របានទេហ្ន៎?… ម៉េចក៏ខ្ញុំមិនដែលឃើញសត្វណាដូចជាឯងពីមុនមក? …

នៅក្នុងកែវដែលប៊ីទើបតែនិយាយនេះ មានសត្វចម្លែកព័ណ៌សស្លេករបស់គេមូលស្ទើរទ្រវែងប៉ុនក្រចកកូន ដៃសឹងមើលមិនឃើញវាមានចលនាអាចសម្គាល់បានថាមានជីវិតផងទេ តែបើមើលវាឱ្យជិតដូចប៊ីយើងអាច ឃើញវាមានជើងប្រាំបីតូចៗឆ្មារដូចសសៃសក់ដែលកម្រើកខ្វើកៗប្រឹងវារទៅមកក្នុងវិមានកែវថ្លានោះដែល ប៊ីយល់ថាវាមានផលប្រយោជន៍ចំពោះសត្វចម្លែករបស់គេ។

សម្លេងស៊ីប្ល៉េម៉ូតូតេតៗនៅខាងមុខរបងផ្ទះ ប៊ីចាំសម្លេងម៉ូតូនេះបានក៏ស្ទុះក្រោកទៅបើកទ្វារ។ ហានីសង្សារ របស់ប៊ីត្រឡប់មកពីធ្វើការវិញដោយអាការៈអស់កម្លាំងល្វើយ។

– អីគេហ្នឹង? (ហានីបានឃើញរបស់ប្លែកក្នុងល្វែងកណ្តាលផ្ទះ ដែលប៊ីដាក់តាំងលើខ្នើយ)

– ហានីៗ នេះគឺជាសត្វចម្លែកណា៎! (ប៊ីឧទានទាំងញញឹមពព្រាយទៅរកគូស្នេហ៍) ខ្ញុំរកវាឃើញនៅក្នុង ម៉ាញ៉េពេលធ្វើវាពីព្រឹកមិញនេះ … ពេលខ្ញុំដោះខ្ចៅ មើលមេកានិចដែលខូច ខ្ញុំឃើញវាតោងខ្សែពានក្នុង ម៉ាញ៉េហ្នឹង… (ប៊ីនិយាយផងដាក់ខ្លួនដេកមើលសត្វសំណព្វចិត្តរបស់គេតទៀត)

– សត្វចម្លែក? (ហានីភ្ញាក់នឹងរហ័សនាមសត្វ សង្សារទើបនឹងនិយាយប្រាប់ដែលមើលនឹងភ្នែកទទេសឹងតែ មិនឃើញ ព្រោះវាមានព័ណ៌សស្លេក។ គាត់ទាញវ៉ែនតាមកបន្ថែមគុណភាពភ្នែករបស់គាត់ទៀត)

– ខ្ញុំគិតថាវាជាសត្វចម្លែកព្រោះខ្ញុំមិនដែលឃើញវាពីមុនមកទេ!

– …ខ្ញុំក៏ដូចជា…មិនដែលឃើញដែរ… (ហានីស្របចិត្តនឹងប៊ីថាគាត់ក៏មិនដែលឃើញសត្វដែលប៊ីចាប់បាន ហ្នឹងដែរ ហើយក៏ងក់ក្បាលឯកភាពជាមួយការវិនិច្ឆ័យរបស់ប៊ី) …ប្រហែលជាចឹងមែនហើយ…

– ហានី! ខ្ញុំនឹងដាក់ឈ្មោះវាថា បានី។ ខ្ញុំនឹងចិញ្ចឹមវាឱ្យល្អ បើថ្ងៃក្រោយទៅវាក្លាយជាសត្វចម្លែកមែននោះ យើងនឹងធ្វើទ្រុងមួយឱ្យវានៅខាងមុខផ្ទះ! … (ប៊ីវក់ចិត្តរវើរវាយជាមួយរបស់ថ្មីដែលគេទើបតែមាន)

ផ្លាស់ខោអាវរួច ហានីនៅតែឃើញប៊ីយកចិត្តទុកដាក់ជាមួយសត្វចម្លែកនោះមិនព្រមងើបសោះ។ គាត់ក៏ ចេញដើរទៅក្រៅផ្ទះស្របពេលដែលម្ចាស់ផ្ទះជួលនេះឌុបគ្នាប្តីប្រពន្ធចូលមកដល់ដែរ។ ឆ្កែរបស់គាត់រត់ ទៅទទួលម្ចាស់ដោយត្រេកអរ ព្រោះម្ចាស់ស្រីរបស់វាមានយួរថង់មួយមកជាមួយដែរ។

– បង! បានម្ហូបអីថ្ងៃនេះ?

– គ្មានអីទេហានីអើយ ថ្ងៃនេះនាំគ្នាហូបគុយទាវមួយចានម្នាក់រួចបាយល្ងាច។ ពួកខ្ញុំទើបតែចេញមកហាង មិញនេះឯង! ចុះពីរនាក់ហ្នឹងបានអីហូបបាយ? (ប្រពន្ធម្ចាស់ផ្ទះតបមកហានីដែលកំពុងជ្រំគល់ផ្កាកុលាប)

– អត់ទាន់ដឹងទេបង! ប៊ីប្រហែលជាអត់បានទៅផ្សារទេព្រោះរវល់វក់ជាមួយសត្វចម្លែកដែលគេទើបរក ឃើញ។ នោះបង! ននៀលមិនព្រមក្រោកទេ … ពួកខ្ញុំបែបចេញទៅរកអីនៅខាងក្រៅដែរហើយ…

– ប៊ី! (ពូម្ចាស់ផ្ទះស្រែកសួរទៅប៊ីដែលនៅក្នុងផ្ទះ) ប៊ី! បានសត្វចម្លែកមកពីណា?

– ពូ! ពូ! ខ្ញុំរកឃើញវានៅក្នុងម៉ាញ៉េរបស់ខ្ញុំ! (ប៊ីស្រែកប្រាប់តបទៅម្ចាស់ផ្ទះដោយស្និទ្ធស្នាល) វាចម្លែក ណាស់មានខ្លួនធំ តែមានជើងតូចដូចសសៃសក់ចឹង។ ខ្ញុំមិនដែលឃើញវាទេតាំងពីកើតមក។

– ឯណា? សុំមើលផងមក៍! (ម្ចាស់ផ្ទះក៏ដើរទៅរកប៊ីដែលកំពុងលើកកែវសត្វចម្លែកចេញមកខាងក្រៅ)

– បានអីហ្នឹងប៊ី? (ប្រពន្ធរបស់គាត់សួរទៅប៊ី ដែលកំពុងអរកខិបកខុបនៅពេលមានអ្នកយកចិត្តទុកដាក់ ជាមួយខ្លួន ផ្ទុយស្រឡះពីសង្សារគេ ដើរចេញទៅកំសាន្តចិត្តជាមួយគុម្ពផ្កាតែម្នាក់ឯងមិនត្រេកអរដូច ខ្លួនសោះ។ ម្ចាស់ផ្ទះជួលទាំងពីរនាក់ប្តីប្រពន្ធនេះស្តាប់មួយភ្លែតទៅក៏អាចសន្និដ្ឋានបានថាពួកគេមាន ភាពជិតស្និទ្ធនឹងប៊ីជាងហានី ព្រោះថាគ្រាន់តែឮប៊ីមានសត្វចម្លែកក៏នាំគ្នាដើរទៅរកប៊ីភ្លាម)

– បង! ពូ! មើលហ្នែក! នេះជាសត្វចម្លែករបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំបានទៅទិញកែវយកមកដាក់វាតាំងពីព្រឹកពេលបាន ឃើញវាភ្លាម! (ពូម្ចាស់ផ្ទះចាប់កាន់កែវរបស់ប៊ីមើលទៅមើលមកក៏បើកគម្របវាឡើងមើលឱ្យច្បាស់)

– ប៊ីហ្អា៎! អាហ្នឹងដូចជាតុកកែឆ្កែទេ! ដូចមិនមែនសត្វចម្លែកអីទេ គឺតុកកែញី! (ពូម្ចាស់ផ្ទះស្រែកទាំងភ្ញាក់)

– តុកកែ? (ហានី និងប៊ីបើកភ្នែកធំៗរកគ្នា)

– មែនហ្នឹងឯងប៊ី! (បងស្រីបន្ទរតាមប្តីរបស់គាត់) គ្រាន់តែថាតុកកែនេះវាអត់បានបឺតឈាមយូរវាទៅជា សស្លេកស្លាំងចឹងឯង! បើវានៅលើខ្លួនឆ្កែគឺមានព័ណ៌ក្រម៉ៅជាងនេះ នេះបែបនៅក្នុងហ្នឹងយូរណាស់ ហើយបានជាព័ណ៌ឡើងសស្លេកបែបនេះ!…

– ប៊ី! ឆាប់យកអីមកដុតវាភ្លាមមក! (បងស្រីម្ចាស់ផ្ទះនិយាយស្ទើរតែមិនទាន់ចប់ ហានីស្រែកប្រាប់ប៊ីឱ្យ រកអ្វីមកកម្ទេចសត្វចម្លែកដែលពួកគេទើបតែដាក់នាមឱ្យមុននេះប្រហែលម្ភៃនាទី)

ប៊ីស្ទុះចូលទៅក្នុងផ្ទះរកដែកកេះនិងទានមកដុតតុកកែញីចោលភ្លាម។ ពួកគេនៅក្មេងនៅឡើយមិនទាន់ ទាំងស្គាល់សត្វសាមញ្ញៗដែលនៅជុំវិញខ្លួនអស់ផង។ ប៊ីជាកូនអ្នករាជការនៅតាមខេត្ត តែប៊ីមិនដែល បានឃើញតុកកែនៅក្នុងផ្ទះរបស់ខ្លួនឡើយ ដូចគ្នានឹងប៊ី ហានីជាកូនអ្នកជំនួញនៅឯខេត្តក៏មិនដែល បានស្គាល់តុកកែថាមានរូបរាងយ៉ាងណា ពិតមែនតែពួកគេបានរៀនចប់មហាវិទ្យាល័យហើយក៏ដោយ

នៅយប់នោះក្រោយពេលត្រឡប់មកពីញ៉ាំអាហារពេលល្ងាចនៅខាងក្រៅរួចមក ទាំងពីរនាក់ក៏ចាប់ សៀវភៅនិងកិច្ចការងាររបស់ខ្លួនធ្វើជាធម្មតា តែក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេហាក់បីដូចជាអស់សង្ឃឹម ដូចជា ខ្វល់ខ្វាយជាខ្លាំង! …»

តែប៉ប៉ុណ្ណឹងឯងដែលខ្ញុំចូលចិត្ត។

ឯវំ

Advertisements

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

Google+ photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google+ របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s

%d bloggers like this: