Skip to content
30 ខែមករា 2013 / ស្នាមញញឹម

សន្យា (ភាគ៥)

នៅពេលដែលពួកយើងស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះថ្មីរបស់នាង ខ្ញុំមិនសូវនៅជាប់លាប់ទេ ដោយខ្ញុំយកលេសថា វាស្ងាត់ ពេក…ឬថាខ្ញុំត្រូវធ្វើការជាមួយមិត្តភ័ក្តិនៅពេលយប់ ក្នុងពេលដែលយើងជាបុគ្គលិកខេត្តត្រូវឡើងមកប្រជុំនៅ ភ្នំពេញជួនកាលយើងត្រូវជជែកគ្នារឿងការងារនៅពេលល្ងាច ឬពេលយប់ពិតមែន។

នាងក៏ខ្លាចដែរ ព្រោះថាផ្ទះទំហំ ជិតមួយរយម៉ែត្រការេ ដែលមានពីរជាន់កន្លះ ដ៏សែនស្ងប់ស្ងាត់នេះធ្វើឱ្យយើង ទៅជាខ្លាចទៅវិញ។ ជួនកាលនាងស្រែករកខ្ញុំ ពីជាន់ខាងក្រោមមកដោយសារតែនាងមិនឮសម្លេងអ្វីសោះពី កន្លែងខ្ញុំនៅ…ព្រោះខ្ញុំដេកលក់ពេលអានសៀវភៅ…

ជាន់ខាងក្រោមជាកន្លែងទទួលភ្ញៀវ ផ្ទះបាយ និងតុបាយ និងចំណតឡាននៅជាប់ចំហៀងផ្ទះ។ ជាន់ទីពីរគឺជា បន្ទប់គេងពីរដែលមួយធំ និងមួយតូចជាងបន្តិច ហើយសល់ចន្លោះសម្រាប់ទទួលភ្ញៀវផងដែរ … នាងបាន ដាក់តាំងរូបភាពស្អាតៗ និងការងារសិល្បៈមួយចំនួន ដែលនាងបានសន្សំទុកតាំងពីនៅរៀនឯអង់គ្លេស បើគិត ជាប្រាក់ប្រហែលជាងប្រាំម៉ឺនដុល្លារ។ ខ្ញុំលួចស្តាយពេលឮសូរនាងនិយាយរៀបរាប់ពីតម្លៃវត្ថុនីមួយៗ ព្រោះជួន កាលត្រឹមតែរូបគំនូរអំពីសត្វសេះមួយសោះ មានតម្លៃដល់ទៅជាងបីពាន់ដុល្លារ… ថាវាថ្លៃក៏ថ្លៃទៅចុះ តែខ្ញុំ សម្លឹងមើលពីជ្រុងណាក៏មិនឃើញវាមានតម្លៃសិល្បៈយ៉ាងម៉េចដែរ… នាងប្រាប់ថា ខួរក្បាលខ្ញុំផ្ទុកពេញដោយ ការងារសង្គម គ្មានថ្ងៃមើលឃើញតម្លៃសិល្បៈរបស់វាទេ… ពេលនាងឡើងយន្តហោះទៅមើលការតាំងពិព័ណ៌ សិល្បៈមួយនៅ ឡូសអង់ជឺឡឺស ដើម្បីគាំទ្រមិត្តរបស់នាង… ខ្ញុំបានផ្តាំនាងជាចុងក្រោយថា ៖ បើសិននាងបាន ឃើញមានគេលក់វ៉ែនតាសិល្បៈពេលណាទិញផ្ញើខ្ញុំមួយផង យកអាថោកជាងគេហើយអាចមើលឃើញដូចគេ ដូចឯងដែរ… នាងមួលសាច់ដុំដើមដៃខ្ញុំ ដែលតាមស្មាននាងស្រឡាញ់វាជាងគេ តែងគេងអង្អែលលេងតាមចិត្ត នឹកឃើញក្នុងពេលដែលខ្ញុំធុញជាងគេពេលមានមនុស្សរំខានដំណេកខ្ញុំ… 😀

ខ្ញុំចូលចិត្តនៅជាន់លើបង្អស់ជាងគេ។ វាគឺជាបន្ទប់បណ្ណាល័យដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ និងអាចឮខ្លះនូវសម្លេងចាបតូចៗ ដែលលេងលើដំបូល។ មានបង្អួចមួយសម្រាប់បើកឱ្យខ្យល់អាកាសចេញចូលបានស្រួល និងក៏អាចឱ្យចាបហើរ ចូលមកលេងជាមួយបានដែរ។ វាគឺជាកន្លែងតែមួយគត់នៅក្នុងផ្ទះនេះដែលខ្ញុំចូលចិត្តបំផុត។

ថ្ងៃឡើងផ្ទះថ្មី ហាក់បីដូចជាថ្ងៃពិសេសរបស់ពួកយើង។ មុនពេលលោកសូត្រមន្ត ម្តាយ និងឪពុកនាងដែលខ្ញុំ ហៅថាលោកអ៊ំ ឬ គេចមិនហៅចំឈ្មោះ បានហៅយើងទាំងពីរនាក់ទៅជួបគាត់ក្នុងបន្ទប់។ ភាពច្រងេងច្រងាង របស់ខ្ញុំនៅចំពោះមុខនាងវាជាទម្លាប់ទៅហើយ តែពេលទៅពេនភ្នែនចំពោះចាស់ទុំដ៏រាបសាររបស់នាង នាង លូកដៃមកមួលភ្លៅខ្ញុំដែលឥតដឹងអី ដាក់ខ្លួនពេនភ្នែនយ៉ាងព្រហើន។

ពួកគាត់បានហុចចិញ្ចៀនឱ្យមកខ្ញុំ និង មួយទៀតឱ្យទៅនាង។ ខ្ញុំដែលឥតដឹងទំនៀមទម្លាប់ ល្ងីល្ងើផង ជាមនុស្ស មិនយកចិត្តទុកដាក់នឹងរឿងរ៉ាវជុំវិញខ្លួនផង កំពុងយកដៃញីស្នាមមួលរបស់នាង ក៏លូកដៃទទួលរបស់យ៉ាង រហ័សពីគាត់ដោយដៃម្ខាងដែលនៅទំនេររបស់ខ្ញុំ … ព្រហើនម្តងហើយ ខុសម្តងទៀត… នាងសម្លក់ដាក់ខ្ញុំដែល កំពុងតែឆ្ងល់នឹងប្រអប់ក្រហមនោះ។

បាទ???

បើកមើលទៅ! (ម្តាយនាងជាមនុស្សស្រីគួរឱ្យស្រឡាញ់ម្នាក់ដែរ បានញញឹមរបៀបលើកទោសមិនចាប់កំហុស ដែលខ្ញុំព្រហើនដាក់គាត់ទាំងអចេតនា)

អរគុណ…លោក…អ៊ំ!

ខ្ញុំទទួលមកបើកមើលឃើញចិញ្ចៀនពេជ្រដ៏ភ្លឺចិញ្ចាច វាជារបស់សម្រាប់បំពាក់ឱ្យកូនស្រីគាត់។ ប្រហែលជា លើកមុនដែលគាត់ចាប់ពួកយើងសែនព្រេន គាត់មិនបានគិតថាចង់ឱ្យពួកយើងនៅជាមួយគ្នាឡើយ។ តែលុះ កូនស្រីគាត់នៅមិនដាច់អាល័យពីមនុស្សល្ងីល្ងើម្នាក់នេះ ទើបគាត់ខ្ជិលចងពៀរជាមួយយើង។ ក្នុងគំនិត ចង្អៀតរបស់ខ្ញុំ នេះជាការបំបាក់មុខសម្បើមណាស់ តែកាលៈទេសៈក៏ប្រសើរណាស់ដែរ នេះជាថ្ងៃមង្គល ជា ថ្ងៃនៃសិរីសួស្តីរបស់នាង (ពួកគាត់ទៅរកគ្រូមើលរួចហើយ ថារាសីកូនគាត់ឡើងខ្ពស់ថ្ងៃហ្នឹងទើបត្រូវរៀបចំពិធី ឡើងផ្ទះនាព្រឹកថ្ងៃនោះ) ខ្ញុំក៏ស្ងាត់មាត់ទៅ ហើយធ្វើខ្លួនជាក្មេងប្រកបដោយសីលធម៌ម្តង! ចិញ្ចៀនដែលនាង ពាក់ឱ្យខ្ញុំគឺជាចិញ្ចៀនចំរៀកផ្តៅធ្វើពីផ្លាទីនស និងមានបង្កប់ត្បូងពេជ្រមួយគ្រាប់ និងរាងរលុងបន្តិចចំពោះដៃខ្ញុំ!

ចំពោះភ្នែកខ្ញុំ ថ្ងៃនោះជាថ្ងៃដែលគ្រួសារមួយនេះជួបជុំគ្នាយ៉ាងរីករាយ និងសាមញ្ញបំផុត។ ក្មេងៗរត់លេងនៅ ទីធ្លាសួនមុខផ្ទះជិតកន្លែងដាក់ឡាន ដែលបានប្រែក្លាយទៅជាតុផឹកស៊ីរបស់ប្រុសៗយ៉ាងវែង ដោយឡានត្រូវ បានជម្លៀសទៅនៅតាមមាត់ផ្លូវអស់ហើយ។ ស្រីៗ នៅខាងក្នុង ឯនាងកំពុងសាកប្រព័ន្ធបាសដែលខ្ញុំទើបតែ សាកល្បងតវាចេញពីអំភ្លីថ្មី… មានអីប្រើការបានដែរតើ! ប្រព័ន្ធបាសនោះត្រូវខ្ញុំតទៅគ្រប់បន្ទប់ គ្រប់កន្លែងទាំង អស់ដែលប្រើកូនបាស អស់ប្រាំមួយ និងបាសទំហំល្មមចំនួនប្រាំបីគ្រាប់។ សូម្បីតែនៅក្នុងកន្លែងដាក់ឡានក៏ខ្ញុំ ដាក់បាសដែរ … គ្រួសារមួយនេះ ដែលមានតាំងពីឪពុកម្តាយ អ៊ំស្រី អ៊ំប្រុសមកពីខេត្តសៀមរាប គាត់ត្រូវជាបង ឪពុករបស់នាង បងប្រុសបង្កើត និងប្រពន្ធកូន ក្មេងក្មាងអ្នកនៅជាមួយ និងស្រីចំណាស់ម្នាក់ដែលរស់នៅជាមួយ គ្រួសារនេះតាំងពីយូរមកហើយ។ មានបងស្រីសាច់ក្រៅសុទ្ធសាធម្នាក់ដែលត្រូវបានចាត់ទុកជាមនុស្សទីបីនៅ ក្នុងផ្ទះនេះ គាត់ឈ្មោះបងស៊ីថា គាត់ត្រួតត្រាគ្រប់ការចំណាយ ការប្រើប្រាស់របស់របរ និងស្ទើរតែគ្រប់រឿងគឺជា ការចាត់ចែងរបស់គាត់ទាំងអស់។ គាត់កំពុងតែភ្លក្សម្ហូបនៅចង្រ្កានបាយ ហើយគាត់ក៏រកមុខអ្នកតបាសដាក់ចូល ចង្រ្កានបាយដែរ គាត់ប្រាប់ថាវាជារឿងល្អខ្លាំងណាស់ អ្នកធ្វើម្ហូបអាចកម្សាន្តអារម្មណ៍ បន្ធូរបរិយាកាសទៅតាម បទភ្លេងចម្រៀងបានយ៉ាងរំភើយក្នុងពេលកំពុងញាប់ដៃដាំស្ល។

បានទទួលការសរសើរពីសំណាក់មនុស្សសំខាន់ ច្បាស់ណាស់ថាក្រេឌីតរបស់យើងឡើងមួយក្រឺតដោយមិន បាច់ប្រឹង។ ទាស់តែម្យ៉ាង គ្រួសារនេះចូលចិត្តបទភ្លេងចិនបុរាណ ដែលខុសចិត្តពីនាង និងខ្ញុំ។ យើងទាំងពីរ ចូលចិត្តបទមនោសញ្ចេតនា បទខ្មែរពីសម័យមុនៗ និងបទអង់គ្លេសដ៏សែនរ៉ូម៉ង់ទិក លាយបទបារាំងខ្លះ ថៃខ្លះ ជប៉ុនខ្លះ ចិនសម័យខ្លះ សព្វរសជាតិ… ដូចញាំស្តៅ…

នាងចេះជាច្រើនភាសាដែលភាសាខ្លះនាងអាចប្រើការបានសមល្មម។ នាងនិយាយចិនកន្តាំងរអិលមាត់ បន្ទាប់ មកគឺភាសាខ្មែរ។ នាងចេះភាសាអង់គ្លេសយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ និងអាចនិយាយបាននូវភាសាជប៉ុន ព្រោះធ្លាប់ ធ្វើការនៅទីនោះជាច្រើនឆ្នាំដែរ។ នាងចេះភាសាថៃល្មមអាចប្រាស្រ័យទាក់ទងទិញទំនិញបាន និងស្តាប់បាន ខ្លះនូវភាសាអ៊ីតាលី ព្រោះធ្លាប់មានសង្សារជាជាតិអ៊ីតាលីម្នាក់ដែរ។

ខ្ញុំមកនៅភ្នំពេញបានពីរថ្ងៃក្នុងផ្ទះថ្មីនេះ សង្សារចាស់ខ្ញុំក៏ចូលរោងការ ចំពេលដែលខ្ញុំត្រូវអង្គភាពដឹកនាំទៅប្រជុំ ប្រចាំឆ្នាំឯកំពង់សោម។ នាងតោងទៅតាមដែរ រហូតដល់ពេលប្រជុំចប់យើងក៏សម្រាកបន្ថែមនៅមាត់សមុទ្រ។

បន្ទាប់មក នាងចាត់ទុកថាខ្លួននាងត្រូវវ៉ាកង(សម្រាកពីការងារ)មួយខែ នាងក៏ទារខ្ញុំឱ្យសម្រាកមួយខែដែរ។ ខ្ញុំ ដែលក្លាយទៅជាទូករសាត់តាមខ្យល់ព្រោះអស់អីអួតទៀតនោះ ក៏ព្រមតាមនាងដែរ។ តែការសម្រាករបស់ខ្ញុំ ប្រៀបដូចជាពេលវេលាហាត់ការងារថ្មីដែរ… ហើយក៏ជាពេលវេលាចាប់ផ្តើមសំណាងអាក្រក់របស់ខ្ញុំ… និងក៏ មិនអាចមិននិយាយអំពីភាពផ្អែមល្ហែមដែលខ្ញុំមានចំពោះនាងដែរ…

ឪពុកនាងគឺជាម្ចាស់ក្រុមហ៊ុនធំមួយដែលមានសាខាក្រុមហ៊ុនតូចៗជារបស់កូនប្រុសទាំងឡាយរបស់គាត់។ គាត់បានបង្គាប់ឱ្យកូនស្រីគាត់នាំខ្ញុំទៅរៀននៅក្រុមហ៊ុននោះ មុនពេលនាងឡើងយន្តហោះទៅស្រុកចិនទៅ ពិនិត្យសុខភាពជាមួយម្តាយ។

គាត់ជានាយទាហានដែលជិតចូលនិវត្តន៍ ដូច្នេះមានពេលច្រើនក្នុងការត្រួតពិនិត្យការងារក្នុងក្រុមហ៊ុនគាត់ ដែលមានបងប្រុសម្នាក់ឈ្មោះ លឹម សុង ជាមនុស្សជំនិត កាន់ការជា ប្រធានផ្នែកប្រតិបត្តិការ ក្នុងក្រុមហ៊ុន

ថ្ងៃដំបូងដែលខ្ញុំចូលទៅ បងលឹមសុងបានណែនាំខ្ញុំឱ្យស្គាល់ការងារមួយចំនួនដោយខ្ញុំទទូចសុំឱ្យគាត់កុំហៅ ខ្ញុំទៅណែនាំខ្លួនឱ្យបុគ្គលិកនៅទីនេះស្គាល់អី ដោយប្រាប់គាត់ថា ខ្ញុំគ្រាន់តែមកហាត់ការតាមការបង្គាប់របស់ លោកនាយទាហានប៉ុណ្ណោះ…

ថ្ងៃទីពីរជាថ្ងៃចាប់ផ្តើមការឈឺក្បាលបណ្តើរៗ ព្រោះតែភាគច្រើនការងារដែលគាត់បោះឱ្យខ្ញុំធ្វើ គឺការផ្ទៀងផ្ទាត់ តួលេខ ឬហៅម៉្យាងទៀតថា ការងារបញ្ជីស្នាមគណនេយ្យ … ដែលជាកិច្ចការមួយខ្ញុំស្អប់បំផុតក្នុងមួយជីវិត។

នាងត្រឡប់មកវិញនៅថ្ងៃសុក្រស្របពេលដែលខ្ញុំបានក្លាយជាកូនកណ្តុររបស់ឪពុកនាងចំនួនប្រាំថ្ងៃមកហើយ គាត់ស្តីឱ្យខ្ញុំនៅពេលដែលខ្ញុំមិនបានពិនិត្យការងារឱ្យគ្រប់ជ្រុងជ្រោយ… គាត់ពន្យល់អំពីលទ្ធផលនៃការធ្វេស ប្រហែសដែលនឹងនាំទៅដល់បរាជ័យ… មេរៀនមួយនេះដូចជាខ្លាំងជ្រុលសម្រាប់ខ្ញុំ តែខ្ញុំនៅតែប្រកាន់យកទុក ក្នុងជីវិតព្រោះវាជាសម្តីរបស់មនុស្សម្នាក់ដែលតស៊ូតាំងពីបាតដៃទទេរហូតដល់ក្លាយជាអ្នកមាន…

ជាទម្លាប់ល្អសម្រាប់ជីវិតជាគូស្រករដែលខ្ញុំទើបតែមានឆន្ទៈបន្តិចបន្តួចក្រោយពីអស់ផ្លូវដើរ ឬថាដើរដល់ផ្លូវ ទាល់នេះខ្ញុំតែងទៅទទួលនាងឯពោធិ៍ចិនតុងជានិច្ចតាំងពីដើមមក ហើយខ្ញុំនៅតែចង់គេចពីការងារដើម្បីទៅ ទទួលនាងដែរ…តែគ្រួសារចិនកន្តាំងនេះ មិនព្រមឱ្យខាតពេល និងចំណាយច្រើនក្នុងការទៅទទួលសមាជិក ឡើយ គេជ្រើសរើសផ្លូវស្រួលមួយគឺឱ្យតាក់ស៊ីជូនមកផ្ទះ ដែលមានន័យថាខ្ញុំត្រូវនៅធ្វើការរហូតដល់ម៉ោង ប្រាំកន្លះ។

ខ្ញុំដឹងថានាងចូលចិត្តផ្កា លីលី … ចេញពីធ្វើការខ្ញុំចូលផ្សារថ្មីឱ្យគេរៀបខ្ចប់ផ្កាលីលីមួយបាច់… ដល់ពេលគេធ្វើ ហើយគិតប្រាក់ ខ្ញុំសឹងដាច់ផ្ងារទៅក្រោយ… ផ្កាមួយបាច់នោះថ្លៃដប់ដុល្លារក្នុងពេលដែលប្រាក់ខែខ្ញុំមានត្រឹមតែ ១៧៥ដុល្លាក្នុងមួយខែ ហើយថ្ងៃនោះប្រាក់ដែលសល់ក្នុងកាបូបដៃមានតែ ម្ភៃពីរដុល្លារ និងប្រាក់ ៦ម៉ឺនរៀល ប៉ុណ្ណោះ។

ចាំគេអាប់លុយបណ្តើរខ្ញុំនឹកគ្រវីក្បាលហួសចិត្តបណ្តើរ៖ ឆ្ងល់ដល់ហើយ ចុះអ្នកមានស្រីៗហ្នឹងក៏ចូលចិត្តអីតែ អារបស់ថ្លៃៗយ៉ាងនេះវ៉ី? ចឹងតើបានជាអ្នកក្រមិនដែលហ៊ានទៅដណ្តឹងអ្នកមានទេ… នេះបើសិនខ្ញុំស្រឡាញ់ ត្រឹមនារីតាមជនបទអីវិញ ខ្ញុំនឹងចុះដកព្រលិតជូននាងទុកជាសក្ខីស្នេហ៍… ដែលនឹងជាសាក្សីដ៏សម្បូណ៌មាន គ្រប់ទីកន្លែង…នាងក៏ប្រហែលជាសប្បាយចិត្តដែលមានសាក្សីដឹងឮច្រើនម្ល៉ឹងៗ…

ចតឡានស្រួលបួលហើយ ខ្ញុំងាកឆ្វេងស្តាំខ្លាចមានគេឃើញ គេអាចសើចយំ ឬថាអីឱ្យខ្ញុំក៏មិនដឹង។ និយាយ ទៅធ្វើម៉េចចៀសធ្វើជាដើមសម្រាប់គេនិយាយ… អត់មាននរណាម្នាក់សោះនៅកណ្តាលផ្ទះ កន្លែងទទួល ភ្ញៀវ ខ្ញុំស្ទុះភ្លែតឡើងកាំជណ្តើរម្តងពីរដើម្បីកុំឱ្យមានគេឃើញទាន់… គោះទ្វាររបៀបមានអំណួតបន្តិច ខ្ញុំដាក់បាច់ ផ្កាបាំងពីមុខខ្ញុំ … ស្រាប់តែបើកទ្វារបន្ទប់មក … មនុស្សឡើងណែន… ខ្មាសគេណាស់លោកអើយ… ភ្ញៀវសាច់ ជិតទាំងអស់គ្នាដឹងខ្លួន ក៏ចាកចេញម្តងមួយៗពីបន្ទប់យើងទៅអស់…

នេះជាលើកដំបូងហើយដែលខ្ញុំជូនផ្កាទៅនាង នាងក៏លើកមកមើលផ្អៀងផ្អងបន្តិចមុនពេលរកថូដាក់វាយ៉ាង រៀបរយនៅតុតែងខ្លួនរបស់នាង។

ភាពផ្អែមល្ហែមជាជំនួយមួយដ៏សំខាន់ ប្រៀបដូចថ្នាំប៉ូវសម្រាប់បន្ថែមទៅលើឆន្ទៈរបស់យុវជនក្នុងការកសាង ជីវិតគ្រួសារប្រកបដោយសេចក្តីស្នេហាដ៏ជ្រាលជ្រៅ និងភាពរីករាយ…

I am trusting on commitment where people will find the happiness and love…

_________________________

អត្ថបទដែលទាក់ទង៖

Advertisements
  1. somada / មករា 31 2013 7:03 ព្រឹក

    តួប្រុសកំពុងតែសំងំយកពិសហើយ​តើ ។ សង្ឃឹមថាគ្រួសារមួយនេះនឹងទទួល​បាន​នូវសុភមង្គល​ពិត ៗ។

    • លី កល្យាណ / មករា 31 2013 7:51 ព្រឹក

      😦 កុំទាន់ថាអីបង ព្រោះមនុស្សវាមានខុសមានត្រូវ ហើយជាញឹកញយ មនុស្សធ្វើខុសច្រើនជាងធ្វើត្រូវ។ តែខ្ញុំក៏ចូលចិត្តកំហុសរបស់គេដែរ សង្ឃឹមថាកំហុសជារឿងដែលអាចឆ្លុះបញ្ចាំងផ្លូវត្រូវទៅចុះ។

Trackbacks

  1. សន្យា « ស្នាមញញឹម
  2. សន្យា (ភាគ២) « ស្នាមញញឹម
  3. សន្យា (ភាគ៣) « ស្នាមញញឹម
  4. សន្យា (ភាគ៤) « ស្នាមញញឹម
  5. សន្យា (ភាគ៦) « ស្នាមញញឹម

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

Google+ photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google+ របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s

%d bloggers like this: